Op dinsdag 19 Januari 2010 zwoor ik dat het jaar anders zou worden. Geweldig zou zijn. De jaarwisseling had een niet zo prettige verassing met zich meegebracht, maar ook een les waar ik nog lang op kon teren. Een les die zich helemaal tot in 2011 heeft voortgesleept. Maar het is die opmerking die mijn aandacht trok, toen ik net stukjes las van de dingen die ik zo lang geleden geschreven heb. Dat 2010 geweldig zou worden..

Ik had gelijk. Natuurlijk, de eerste maand was niet al te prettig, maar hoewel ik dacht dat ik er nooit meer bovenop zou komen, dat de schade onomkeerbaar was, ging de schakelaar al snel om. Sommige keuzes van die eerste paar maanden waren misschien niet al te slim, maar ik was het zat om onzeker te zijn. Ik had een nieuw doel. Mensen leren kennen. Jongens, leren kennen. -en dat ging me misschien iets te goed af-

Het resultaat;
Spontaan naar een feest gaan van jongens die je eigenlijk niet kent, omdat je ze een week daarvoor pas hebt leren kennen op het strand. En op dat feest leer je de jongen kennen die je hele wereld op zijn kop zet..
Hoewel niet alle keuzes van die eerste paar maanden even goed voor me waren, hebben ze me direct naar Tim geleid. Van spijt is geen sprake. Waarom zou ik spijt hebben van wat uiteindelijk het beste besluit uit mijn leven is geworden?
Je zou het niet geloven als ik je vertelde wat ik in die tijd allemaal heb meegemaakt. -zelfs ik sta er soms nog van te kijken- Het komt erop neer dat Tim mijn wereld inderdaad op zijn kop heeft gezet, maar op een goede manier. Ik heb een nieuwe start kunnen maken.

De les van de vroege uren in 2010 heeft pas zijn uiting gedaan in het voorjaar van 2011, toen ik me realiseerde dat er iemand uit mijn leven verdwenen was die ik eigenlijk helemaal niet kwijt wilde. Vanaf dat moment hebben we weer contact met elkaar, en ik ben blij dat ik die eerste stap gezet heb. Ook zij is een belangrijk deel van mijn verleden, en nu ook weer van mijn heden. het heeft misschien even geduurd, maar als je iemand echt in je leven wil hebben, is vergeving niet meer zo moeilijk.

Natuurlijk is niet alles makkelijk, en er zijn dingen waar nog aan gewerkt moet worden. Maar voor het eerst in jaren heb ik weer het gevoel daadwerkelijk vooruit te gaan. Die zogenaamde slechte keuzes gaven me het liefste vriendje wat ik me ooit had kunnen wensen. En wie had ooit gedacht dat ik überhaupt voor mijn 30e een vriend zou vinden? -ik niet  -
Hij is het beste wat me ooit is overkomen, en laat hem nooit meer gaan.

Een nieuwe start, nieuwe kansen.
Veel erger kan het niet worden, toch?

Mood: Determined
Drinking: Cola Light
Listening to: Discovery Channel

What's on my mind? This year is going so fast..

Labels: Een nieuw Begin, keuzes, Tim

Tja, wat doe je eraan? Ze scholen vaak samen in wat grotere groepen, en om daar nou in je eentje wat van te zeggen?
Maar wat mensen zich vaak niet realiseren, is dat die zogenaamde 'hangjongeren' helemaal geen kwaad in de zin hebben. Ja, ze maken zo nu en dan wel eens opmerkingen die nergens voor nodig zijn, maar om nu meteen van overlast en agressiviteit te spreken? Ze willen alleen maar lol maken, en als anderen er een probleem van maken dat ze bij elkaar zijn.. ja, dan kan ik me er wel wat bij voorstellen dat ze dan zelf ook voor problemen gaan zorgen.

Maar weet je wat nog veel erger is dan hangjongeren? Hangouderen. Nee, laat me dat even anders formuleren. Gewoonweg ouderen op straat. Ze denken dat ze het recht hebben om alles te zeggen, te gaan en staan waar ze willen en ze denken dat ze overal mee weg kunnen komen. Geloof me, ik heb er alleen vandaag al genoeg van meegemaakt.
Bijvoorbeeld: de bejaarde met een scootmobiel. Als je denkt dat ze voor je aan de kant gaan dan heb je het goed mis. Of als je denkt dat ze om je heen zullen rijden, dan heb je het al helemaal verkeerd. Ook zoiets leuks; als je ergens staat, en er is aan beide kanten nog meer dan genoeg ruimte om een scootmobiel langs te laten, denk nou niet dat ze om je heen rijden of op z'n minst aan je vragen of je even alsjeblieft een stapje opzij zou willen doen. Nee joh, er zit zo'n leuke toeter op die dingen, het is veel socialer om die te gebruiken!
In de afgelopen maand alleen al heb ik meer dan eens de neiging gehad om dat soort ouderen een mep te geven. Sommige zijn zo ontzettend onbeschoft, daar kan zelfs een groep agressieve hangjongeren niet tegenop.
Vandaag bijvoorbeeld. Een vrouw had 4 flessen wijn, die ik voorzichtig aan de kant had gezet. Dus, niet op de band omdat ik bang ben dat ze dan vallen. Er is nog nooit iets mis gegaan. Tot vandaag. Ik had net de laatste fles neergezet, draai me om om het volgende product te pakken, en zie de vrouw de fles wijn omstoten. Ze kijkt me aan en het eerste wat ze zegt is: "Ja, die moet je daar ook niet neerzetten hea!"
Wow. Wacht even. WAT?! Haha, jij -inderdaad, voor mensen die mij benhandelen alsof ik minder ben dan hen zijn een 'jij' voor mij- bent grappig. Ik was niet eens in de buurt van die fucking fles, en je probeerd mij de schuld te geven? Who the hell do you think you are?! Ik maakte haar dus ook even heel duidelijk dat ze niet moest proberen mij de schuld in de schoenen te schuiven. Jij staat voor lul. Wat, klant is koning? Niet aan mijn kassa. Niet als je mij van dingen gaat beschuldigen die ik echt absoluut niet gedaan heb. En dan ook nog gaan lopen snauwen?
"Krijg ik nog een nieuwe fles of wat?"
"Nou nou mevrouw, doe eens even rustig."
Fuck off.
Dat je iets laat vallen, geen enkel probleem. Kan gebeuren. Ik hoef het niet te betalen en als het druk is hoef ik het ook niet op te ruimen. Maar op het moment dat je tegen mij gaat lopen kutten..

Het probleem met die mensen is dat ze naar mij toe komen omdat ik de jongste ben van alle medewerkers bij de kassa. Ze dénken dat ze me dan makkelijk kunnen intimideren ofzo, en dus geven ze vrij snel een grote bek. Haha, als ze graag hun bek opentrekken tegen mensen die alleen maar hun werk doen en verwachten dat er dan onderdanig weggekeken en geknikt word, kunnen ze beter naar één van m'n collega's gaan, want dat pik ik van niemand niet.
Zoals laatst; er was een vrouw en die kwam heel demonstratief met 2 afgeprezen bossebollen aanzetten en zei tegen haar man dat ze even moest opletten want 'die caissières doen het altijd fout'. -dan ben ik al pissig, al blijf ik natuurlijk gewoon glimlachen-
1) Als je met zo'n houding naar me toe komt, ben ik al niet zo blij met je.
2) Nu ga ik controleren of je producten wel écht afgeprijst zijn.
SUPRISE!! Mevrouw had ergens anders de 'afgeprijst' sticker afgehaald. Slechts één van de twee was daadwerkelijk afgeprijst. Mevrouw had natuurlijk niet verwacht dat ik het zou controleren omdat ze zei dat ze er zelf op zou letten of ík het wel goed zou doen. You fail madam. Now get the fuck out of my sight.

Dat doen de ouderen mensen vooral. Ze kijken neer op 'de jeugd van tegenwoordig', alsof het vuil is, alsof ze slecht gemanierd zijn, waardeloos, respectloos. Maar zelf zijn ze vele malen erger. En zijn ze soms vergeten dat zij degene zijn die ons opgevoeden?

Die volwassenen van tegenwoordig, die kunnen er wat van. Het stomme is, als er een stuk of acht bejaarden in het park samenkomen is dat gewoon gezellig. Waarom is het samenscholing bij jongeren? Ik ben tegenwoordig meer op m'n hoede als ik een chagarijnige oude man zie dan wanneer ik een stel leeftijdsgenoten zie.
Waarom oordelen mensen zo snel? Waarom denken oudere mensen dat ze 'meer' zijn dan iemand van 18? Oke, je hebt een aantal jaren meer op deze aardkloot rondgelopen, maar dat geeft je nog niet het recht om mij de grond in te trappen. Ga dat even bij je eigen kinderen doen ofzo. En reageer je humeur a.u.b niet op mij af, daar ben ik niet zo van gedient.

Bleh. Ik word gewoon wéér boos. Laat ik maar gewoon even stoppen.

Labels: De jeugd van tegenwoordig

Om te beginnen is Loser voor altijd uit ons leven. Na al die jaren is hij eindelijk weg, en heeft hij geen -directe- invloed meer op ons leven. Natuurlijk is er te veel gebeurd, ik zal het nooit vergeten, wil dat ook niet, maar hij is in ieder geval nú niet meer in ons leven.

Ik ben een thuisstudie Journalistiek begonnen. Ook een enorme verandering, aangezien ik altijd heb gezegd dat ik helemaal geen interesse heb in journalistiek. Ik wil boeken schrijven, geen artikelen over dingen die me eigenlijk vrij weinig boeien. Na een half jaar supermarkt denk je daar wel anders over hoor! Dus, daarben ik nu al een tijdje mee bezig. Dat valt toch wel een beetje tegen trouwens, de eerste 8 hoofdstukken zijn inleidend -really, eight freakin' chapters to introduce a freakin' course?!- en dat is behoorlkijk saai. Ik heb het nooit zo gehad op lijstjes met begrippen uit m'n hoofd leren. Nu heb ik er elk hoofdstuk wel drie, als het er niet meer zijn. Maar goed, ik weet waar ik het voor doe.

Maar de grootste verandering zit waarschijnlijk toch in het feit dat ik sinds 3 maanden en 2 weken een vriend heb.
Dat heb je goed gelezen, ik, het meisje dat een behoorlijke hekel heeft aan mannen, heb een vriend.
Ik heb hem leren op een feest van een jongen die ik heb leren kennen op het strand. Ik was samen met Tanja naar het strand geweest en raakte aan de praat met drie gozers. Toen ze weg gingen hebben we telefoonnummers uitgewisseld, en later werd ik uitgenodigd om naar het feest van één van hen te gaan. En, obviously, ik ben gegaan. Beetje onverantwoordelijk, zul je denken. Je kende die gozers amper, en bent zomaar naar hun huis gegaan. Uhm, ja. In die periode had ik eigenlijk aan alles en iedereen lak, en wilde ik ook onverantwoordelijk zijn. In't kort, ik was mezelf een beetje beu en wilde alles doen waar ik in het verleden zo op tegen was. Naar feestjes gaan van jongens die je niet kent hoorde daarbij.
En op dat feestje leerde ik Tim kennen..
Heb je het wel eens meegemaakt dat je iemand leerde kennen en je direct het gevoel had dat je die persoon al jaren kent? Een click, als het ware. Ik kan het nog steeds niet helemaal omschrijven wat het precies was. Het zorgde er in ieder geval wel voor dat ik niet naar huis wilde; ik wilde die jongen beter leren kennen, die vanaf het eerste moment mijn aandacht had weten te pakken. En dus ben ik niet naar huis gegaan die avond, laat staan dat ik heb geslapen.
Het typische is, de week voor het feest had ik een heel raar gevoel, alsof er iets ging gebeuren, alleen wist ik niet wat. Dit gevoel werd soms zo erg dat ik hoofdpijn kreeg. Ik werd er helemaal gek van. Na het feest was dat gevoel direct verdwenen, en werd vervangen door een nieuw gevoel..
Aan het begin van het jaar zei ik het al, dit jaar word anders. Alles, word anders. Maar dat ik dit jaar een vriend zou hebben.. dat stond niet echt op m'n lijstje met dingen die ik perse wilde veranderen. It just happened.

Er zijn een heleboel goede veranderingen geweest, sommige wat minder. Het beginnen van een studie en het vinden van Tim waren bijvoorbeeld extreem goede veranderingen, hoewel ik er nog steeds aan moet wennen. Een minder leuke verandering is het feit dat m'n beste vriend momenteel in Nigeria zit voor stage -hoi Robert! - en dat ik hem dus moet missen. Niet echt een 'verandering' though, maar wel iets belangrijks, en het is niet echt leuk. Voor mij. Voor hem wel natuurlijk.

Ik heb het de laatste maanden ontzettend druk gehad. Heb zelfs amper nog tijd om in m'n dagboek te schrijven! En ik heb al bijna 2 maanden geen boek meer uitgelezen . Maar.. ik ga proberen weer regelmatig updates te plaatsen. Ik kan echter niks beloven..

Uitspraken van de dag..

Johan: "Ga je morgen mee?"

Shannen: "Waarheen?"

Johan: "Naar de kloten."

Shannen: "Oke, hoe laat?"

Some things never change.

Labels: Change, John Mayer - Slowdancing in a Burning Room, update